Albanian Arabic Bulgarian Croatian English French German Greek Italian Japanese Macedonian Norwegian Portuguese Serbian Slovenian Swedish Turkish
Historia e Profetëve

Historia e Profetëve (21)

Emri Muhamed me i perhapuri ne bote
Sunday, 10.27.2013, 08:53pm

Nje gazete Spanjolle pohoi ne nje nga raportet e saj se emri i profetit Muhamed salallahu alejhi ue selem, eshte emri me i perhapur ne bote. Ajo pohoi se afro 150,000,000 (njeqind e pesedhjete miljon) persona ne bote bartin emrim Muhamed.
Gazeta A.b.c. Spanjolle pohoi se ky emer mbizoteron me se shumti ne vendet si Pakistan, Indi dhe Bangladesh, po ashtu ajo ben me dije se ky emer eshte i perhapur ne vende te tjera me nje ndryshim leksik, p.sh. ne Turqi me emrin Mehmet, ne vendet e azise Mohammad, ne vendet e shkretetires Afrikane Mamadou, ne Bosnje Meho; dhe te gjithe keta emra jane te nxjerre dhe te perfituar nga emri Muhamed.
Gazeta gjithashtu ka sqaruar duke vene theksin se shtimi i ketij emri nuk vjen vetem si fakt i numrit te popullsise se madhe ne keto vende, porse ai gjendet ne numer te madh edhe tek refugjatet te cilet gjenden ne vende te ndryshme te botes.
P.sh. Emri Muhamed eshte nga emrat me te perhapur ne disa nga provincat e Frances, eshte i gjashte ne numer per nga perhapja ne mbreterine e Britanise se madhe; po ashtu ai gjendet ne numer te konsiderueshem ne Spanje dhe ne shumicen e muslimaneve neper bote.


Sjellja Profetit alejhi selam me miqtë, të dashurit dhe pasuesit e tij
Saturday, 07.13.2013, 11:08pm (GMT)
 

Allahu i Lartësuar e urdhëroi Profetin  alejhi selam që ta kufizonte veten, madje të bënte durim dhe të shoqërohej vetëm me ata që e përkujtonin Allahun, Zotin e tyre, mëngjes e mbrëmje, duke kërkuar kënaqësinë e Tij. Madje Ai e urdhëroi që në asnjë moment të mos e largonte vëmendjen prej tyre e t’u hidhte sytë njerëzve që kërkonin kënaqësinë e kësaj bote. Allahu i Lartësuar e urdhëroi që t’i falte ata dhe të kërkonte falje për ta. Ai e urdhëroi që të këshillohej me ta para marrjes së vendimeve; e urdhëroi që të lutej për ta.

Allahu i Lartësuar e urdhëroi Profetin  alejhi selam që të ndërpriste marrëdhëniet edhe me ata që i kundërshtonin urdhrat dhe nuk e ndiqnin në rrugën e tij, derisa ata të pendoheshin sinqerisht dhe t’i riktheheshin bindjes dhe pasimit të tij. Kështu veproi Profeti  alejhi selam me ata që nuk e ndoqën atë  alejhi selam në luftën e Tebukut.

Allahu i Lartësuar e urdhëroi Profetin  alejhi selam që të zbatonte dhe të ekzekutonte rigorozisht dispozitat e ndëshkimeve të Sheriatit ndaj atyre që e meritonin. Përballë ligjit do të ishin të njëjtë: i fismi dhe jo i fismi. Allahu i Lartësuar e urdhëroi Profetin  alejhi selam, që për të larguar dhe për të shpëtuar prej të këqijave dhe shejtanëve njerëz, të përdorte mënyrën e kundërpërgjigjes me formën më të mirë. Atij që i bënte keq, t’ia kthente me bamirësi; atij që sillej ashpër me të për shkak të injorancës, t’i kundërpërgjigjej me durim e maturi; atij që i bënte padrejtësi, t’i përgjigjej me falje të padrejtësisë; atij që i ndërpriste marrëdhëniet me të, t’i përgjigjej duke i bërë mirë e duke i rilidhur ato marrëdhënie. Allahu i Lartësuar i tregoi që nëse i zbatonte të gjitha këto, atëherë armiku i tij do të shndërrohej në mik të ngushtë:

“Nuk barazohet e mira me të keqen! Të keqen ktheje me të mirë, e atëherë armiku yt do të të bëhet menjëherë mik i ngushtë.” (Fusilet 34).

Ndërsa për t’u shpëtuar prej sherrit të shejtanit xhind, Allahu i Lartësuar e urdhëroi Profetin  alejhi selam që të kërkonte mbrojtje dhe mbështetje tek Ai. Ai e udhëzoi Profetin  alejhi selam se si të ruhet prej sherrit të këtyre dy lloj shejtanëve (njerëz dhe xhindë) në tri vende në Kuran: në suren “Araf” 199-200, në suren “Muminun”, ajetet 93-97, dhe në suren “Fusilet” 34.

Thotë i Lartësuari: “Trego mëshirë, urdhëro vepra të mira dhe shmangu nga të paditurit! Nëse shejtani përpiqet të të shtyjë drejt së keqes, kërko strehim tek Allahu, se vërtet, Ai dëgjon dhe di gjithçka.” (Araf 199-200) ose: “Dhe me të vërtetë, Ne jemi në gjendje të të tregojmë ty, çfarë u kemi premtuar atyre. Largoje të keqen me atë që është më e mira! Ne i dimë mirë shpifjet e tyre. Dhe thuaj: ‘O Zoti im, kërkoj të më mbrosh nga nxitjet e shejtanëve!’” (Muminun 95-97) dhe: “Nuk barazohet e mira me të keqen! Të keqen ktheje me të mirë, e atëherë armiku yt do të të bëhet menjëherë mik i ngushtë.” (Fussilet 34). Kështu, Allahu e urdhëroi Pejgamberin  alejhi selam, që për t’u ruajtur nga e keqja e të paditurve, të shmanget prej tyre dhe për t’u ruajtur nga e keqja e shejtanëve, të kërkojë mbrojtje tek Allahu.

Në këtë ajet janë përmbledhur sjelljet më të vyera dhe të gjitha vlerat e larta.

Dihet që raportet e udhëheqësit me popullin e tyre, janë tre. Së pari, është e domosdoshme që ata t’i japin atij hakun që i takon dhe e kanë për detyrë t’ia japin. Së dyti, ai domosdo që ka për t’u dhënë atyre ndonjë urdhër të caktuar dhe së treti, prej tyre do të ketë patjetër të tillë që do të shfaqin ashpërsi dhe armiqësi apo neglizhencë ndaj së drejtës së tij.

Kështu pra, Pejgamberi  alejhi selam u urdhërua nga Allahu i Madhëruar që të merrte prej hakut që ata e kishin detyrim t’ia jepnin, duke përzgjedhur atë që e lejonin dhe ishin të kënaqur shpirtrat e tyre, atë që ata e kishin të lehtë dhe nuk ndjenin vështirësi që ta lëshonin nga duart dhe ta shpenzonin. Është pikërisht kjo pjesë që në ajet quhet el af’u, e cila shënon pjesën e pasurisë që nuk të dëmton dhe nuk ta vështirëson gjendjen, nëse e jep atë.

Për sa i përket pikës së dytë të marrëdhënieve, Allahu e porosit të Dërguarin e Tij që të urdhëronte në të mira dhe vepra që janë të pranueshme nga natyrat e pastra dhe mendjet e shëndosha, në ato punë të cilat konsiderohen si të dobishme dhe të mira nga çdo njeri i arsyeshëm. Madje, edhe mënyra e urdhërimit të ishte e pranueshme dhe e butë, jo e ashpër dhe e vrazhdë.

Ndërsa injorancës së injorantëve ai duhej t’i përgjigjej me distancim dhe duke u kthyer shpinën, duke mos iu kundërpërgjigjur kurrë vrazhdësisë së tyre me të njëjtën monedhë. Kjo do të ishte e mjaftueshme për të shpëtuar prej sherrit të tyre. Në suren “Muminun”, i Madhëruari thotë: “Dhe me të vërtetë, Ne jemi në gjendje të të tregojmë ty, çfarë u kemi premtuar atyre. Largoje të keqen me atë që është më e mira! Ne i dimë mirë shpifjet e tyre. Dhe thuaj: ‘O Zoti im, kërkoj të më mbrosh nga nxitjet e shejtanëve!’”, ndërsa në suren “Fusilet” thotë: “Nuk barazohet e mira me të keqen! Të keqen ktheje me të mirë, e atëherë armiku yt do të të bëhet menjëherë mik i ngushtë.”

Kjo pra, ishte sjellja e Profetit  alejhi selam me banorët e tokës, njerëz apo xhindë qofshin, kafirë, besimtarë apo munafikë.

SHKEPUTUR NGA LIBRI “ZAD EL MEAD”


Allahu betohet ne Jeten e Muhamedit a.s
Thursday, 04.11.2013, 09:42pm (GMT)

E vetmja krijese per jeten e te cilit eshte betuar Allahu ne Kuran -Dhe Ai betohet me çte doje, ndersa krijesat nuk lejohet te betohen veçse per Te- eshte Muhamedi salallahu alejhi ue selem. Thote Allahu ne Kuran: "Betohem për jetën tënde (o Muhamed), se ata ishin vërtet të përhumbur në dehjen e tyre!" Hixher: 72. 
Thote Ibnu Abasi: "Allahu nuk ka krijuar krijese me te nderuar se Muhamedi, dhe nuk e kam degjuar Allahun te betohet per jeten e dikujt tjeter veç jetes se Muhamedit.
Shkruar nga: Bledar Haxhiu


Udhëzimi i Profetit për trajtimin e sëmundjeve të zemrës
Sunday, 02.24.2013, 08:46pm (GMT)


Ebu Davudi, në Sunen-in e tij, shënon rrëfimin e Saidit: – Pejgamberi alejhi selam më vizitoi gjatë kohës që isha i sëmurë. Ai e vuri dorën e vet mbi gjoksin tim. Unë e ndieva ftohtësinë e dorës së tij, që depërtoi deri brenda gjoksit tim. Pastaj, ai më tha: “Ti vuan nga zemra. Shko te Harith ibn Keldeja nga Thekifi. Ai është një person që merret me mjekime. Le të marrë shtatë hurma medinase të thara dhe t’i bluajë bashkë me farat e tyre, dhe pastaj të t’i japë ty.”

Hurmat në përgjithësi dhe ato të thatat në veçanti, sidomos ato të Medinës, kanë veti të rralla kuruese, në mënyrë të veçantë për sëmundjet e zemrës.

Receta me shtatë hurma e të Dërguarit të Allahut, për trajtimin e mësipërm, ka vlera të veçanta shpirtërore, të cilat mund të kuptohen vetëm nëpërmjet fesë. Kështu, në dy Sahih-ët është transmetimi nga babai i Sad ibn Ebu Vekkasit, se Pejgamberi alejhi selam ka thënë: “Kush ha në mëngjes shtatë hurma nga ato të zonës El Alijah, atë njeri atë ditë nuk do ta dëmtojë as helmi, as magjia”. Ndërsa në një transmetim tjetër thuhet: “Kush ha shtatë hurma prej atyre që ndodhen mes dy hapësirave me gurë të zinj të Medinës, atë nuk ka për ta dëmtuar helmi deri sa të ngryset.”

Hurmat kanë nxehtësi të shkallës së dytë dhe thatësi të shkallës së parë. Hurmat janë ushqim i mirë, sidomos për ata që janë mësuar me to, siç janë banorët e Medinës. Hurmat janë shumë më të mira për banorët e vendeve më klimë të ngrohtë ose të nxehtë, sesa për banorët e vendeve me klimë të ftohtë, pasi banorët e vendeve të ftohta kanë temperaturë trupi të lartë, kurse banorët e vendeve të nxehta kanë temperaturë të brendshme të ftohtë. Kjo shpjegon arsyen pse banorët e Hixhazit, të Jemenit, të Taifit dhe të viseve të ngjashme hanë ushqim të nxehtë, si mjaltë dhe hurma. Ata, gjithashtu, përdorin piper dhe xhenxhefil në ushqimin e tyre, më shumë sesa ata që banojnë në vendet e ftohta; ndoshta edhe dhjetë herë më tepër. Disa prej tyre e hanë xhenxhefilin njësoj si të tjerët hanë ëmbëlsirat. Ata, madje, i marrin këto lloj ushqimesh gjithnjë me vete, edhe kur udhëtojnë. Siç e thamë, këto ushqime janë të përshtatshme për ata dhe nuk i dëmtojnë, për shkak të temperaturës së ulët të trupit të tyre. Për ilustrim, mund të themi se uji i pusit bëhet më i ftohtë gjatë  verës dhe më i ngrohtë gjatë dimrit. Po ashtu, stomaku mund ta tresë një ushqim të rëndë gjatë dimrit, më lehtë sesa gjatë verës.

Për popullin e Medinës hurmat e thata janë ushqimi i tyre bazë, njëlloj siç kanë të tjerët drithin. Jo vetëm kaq, por zona El Alijah në Medinë prodhon njërin nga varietetet më të mira të hurmave, sepse ato janë mishtake, të ëmbla dhe të shijshme.

Hurma është një lloj fruti që përdoret për vlerat e saj ushqyese dhe mjekësore. Ajo është e dobishme për njerëzit në përgjithësi, forcon nxehtësinë natyrale të trupit, nuk prodhon substanca apo jashtëqitje të dëmshme, si disa fruta dhe ushqime të tjera. Për ata që i përdorin shpesh, hurmat pengojnë prishjen dhe kalbëzimin e jashtëqitjeve trupore.

Hadithi që kemi cituar ne vlen në mënyrë të veçantë për banorët e Medinës dhe të rrethinave të saj. Është fakt i njohur se vlerat kurative të barërave a bimëve të një zone të caktuar lidhen ngushtë me cilësitë e ajrit dhe të tokës së asaj zone. Një bimë mjekësore mund të jetë mjaft e dobishme në mjedisin e saj të natyrshëm, por jo diku tjetër. Tokat ndryshojnë në cilësitë dhe karakteristikat e tyre, ashtu siç ndryshojnë popujt nga njëri-tjetri. Ndonjëherë, një lloj bime mund të jetë ushqim normal në një zonë të caktuar, ndërkohë që mund të jetë helmuese për njerëz të tjerë, që jetojnë në një vend tjetër. Ndonjëherë, disa barëra që përdoren si ilaçe në një zonë të caktuar mund të jenë ushqim normal për një popull diku tjetër. Disa lloje barërash mund të jenë ilaç për disa sëmundje të caktuara në një vend, ndërkohë që në një vend tjetër ato janë ilaç për disa sëmundje të tjera. Po ashtu, për një zonë të caktuar mund të jetë gjetur një kurë mjaft e mirë, e cila nuk ka efekt te njerëzit e një zone tjetër.

Shkeputur nga libri “Zad el Mead”.
Autor Ibn Kajim el Xheuzije

Perktheu Ismail Bardhoshi

Shruar nga: xhamiambret.com


PROFETI, salallahu alejhi ue selem, DHE FEMIJËT
Saturday, 02.09.2013, 02:52pm (GMT)

Njeriu më i madh që ka njohur historia është Profeti ynë, realitet ky të cilin e besojnë myslimanët, e pohojnë jo-myslimanët gjithashtu nuk mund ta kundërshtojnë armiqtë. Këtë burrë nga cilido kënd që dëshiron ta studiosh, të hulumtosh rreth tij dhe të njihesh më imtësisht do të hamendesh dhe nuk gjen tjetër veçse fjalë miradije për të karshi atij këndi të jetës që është studiuar. Ai është njeriu më madhështor, si në aspektin fetar, atë human, shtetëror, politik, të dijes... e vazhdo pa u ndalur. Çfarëdo që të teket nga drejtimet e ndryshme të jetës do të mjaftojë t’i futesh studimit të atij drejtimi duke e zbuluar Profetin tënd, sal-lallahu alejhi ue selem, nga ai kënd e në fund do të dalësh me rezultate aq të habitshme, sa ka pasur njerëz para nesh që në fund të studimeve të tyre të kësaj natyre kanë thënë: “Pas studimit tim që i bëra jetës së këtij njeriu mendova se ai nuk ka ditur dhe nuk ka bërë asgjë tjetër pos atij lëmi që unë hulumtova në të.”, pra kështu do të thotë kushdo pas studimit të vet, e për fatin e mirë tonin prijësi ynë dhe i dashuri i Allahut Muhamedi, sal-lallahu alejhi ue selem, ishte i tillë në çdo lëmi të jetës, me të cilin krenohemi para çdokujt dhe me këtë shpresojmë shpërblim nga Zoti.

Një pikë e rëndësishme në jetën profetike që ia vlen për t’u pasur parasysh është edhe sjellja e tij me fëmijët, edukata që kishte me ta, fjalët, lëvizjet, mësimet dhe çdo gjë tjetër, që ai vepronte karshi fëmijëve në përgjithësi, që nga lindja e tyre e deri në moshën e pubertetit. Tema në fjalë mund të ndahet në dy pika kryesore: se si sillej ai me fëmijët dhe pika tjetër si i mësonte dhe i edukonte shokët e tij të sillen me fëmijët. Në temën tonë do të flasim vetëm për llojin e parë, pra sjelljen e tij me fëmijët, duke spikatur shembuj nga jeta e tij se si vepronte me ta. Shembujt nga jeta profetike e këtij lloji janë ata që flasin më mirë se gjuha dhe përshkrimi i çdokujt tjetër që mund t’i bëjë jetës së tij, prandaj do të mjaftohemi me përmendjen e disa prej tyre:

-Kishte parasysh ndjenjat e tyre kur ishin të vegjël dhe lozte me ta, bile u jepte përparësi këtyre ndjenjave edhe atëherë kur ai ishte në namaz. Na përcillet se një herë duke u falur pasi ra në sexhde dhe u vonua shumë shokët u frikësuan për të mos i ka ndodhur diçka e pas namazit u tha: “erdhi Hyseni dhe më hipi në qafë sa isha në sexhde kështu e vonova sexhden ngase nuk doja t’ia prish lojën”.

-Futej në namaz me nijet që ta zgjaste namazin, porse kur dëgjonte britmat e fëmijëve nga mëshira për ta dhe nënat e tyre lexonte pak Kuran, duke e pëfunduar namazin sa më shpejt.

-I puthte, i përqafonte dhe i bartte në shpinë nipat e tij (Hasanin e Hysenin), duke lozur me ta dhe këtë e konsideronte në radhët e punëve dhe vetive të mira dhe shpresonte që duke i mëshiruar fëmijët të mëshirohej nga Allahu.

-Duke u falur e mbante në krah mbesën e vet, të cilën kur binte në ruku dhe sexhde e lëshonte në tokë e prapë e merrte kur ngrihej në këmbë për reqatin e dytë dhe kjo nuk ishte për të pengesë aspak në namaz, sepse fëmija ishte gjë e rëndësishme për të në çdo rast dhe kohë.

-Urdhëronte mësimin e tyre sidomos të namazit por nga ana tjetër mësonte shokët e vet që ky edukim të bëhej në format më të lehta dhe të mira të mundshme, duke i ikur dhunës, ku për këtë arsye pat këshilluar që fëmijët të urdhërohen me detyrimin më të madh praktik atë të namazit, që në moshën shtatë-vjeçare, porse duke e ditur mentalitetin e tyre të vogël dhe logjikën që kanë e ndaloi të rrihen për këtë detyrim, derisa t’i mbushin dhjetë vjet. Kjo sikur aludon në faktin se deri në këtë moshë fëmijët mund të tolerohen më shumë se pas asaj moshe dhe përmes këtij mësimi bëhet ndarja e foshnjës në disa etapa, atë të fëmijërisë së hershme deri kur fillon të kuptojë, e dyta nga kjo moshë deri në dhjetë vite e treta deri në pubertet dhe e katërta pas pubertetit, të cilat pasohen secila me rregulla të posaçme.

-Deri në moshë të madhe ai lozte me ta edhe format më të thjeshta të lojërave, që dikush mund t’i konsiderojë jo të pëlqyera, si p.sh. ajo e hipjes në shpinë të fëmijës dhe shëtitja e tij nëpër dhomë, si shembulli i hipjes mbi kafshë, bartja e foshnjës në qafë dhe shëtitja e tij etj., forma këto që ndikojnë në shtimin e respektit dhe dashurisë për të vjetrin (qoftë prind apo dikush tjetër). Këto forma do të jenë ndikuese për fëmijën, që ta dojë dhe ta dëgjojë atë person sa është fëmija i vogël dhe ta respektojë e nderojë atë pasi të rritet, sepse do t’i kujtohen ato lloj lojërash që i ka bërë ai.

–Sillej me ta me të butë dhe i edukonte me fjalë të mira, bënte durim me ta dhe ndodhte që të kalonin dhjetë vite e kurrë të mos i bërtiste apo ta akuzonte edhe fëmijën që më së shumti rrinte me të. Nëse fëmija gabonte ai nuk e kritikonte duke i thënë: “Sikur të mos veproje kështu, por të veproje ashtu”, mirëpo e ledhatonte në kokë dhe i tregonte se cila është forma më e mirë e atij veprimi pa e prekur në ndjenja fëmijën që e mësonte. Enes ibën Malikun e pati shërbëtor tetë deri dhjetë vite, por kurrë nuk mbahet mend t’i ketë bërtitur apo kritikuar, sjellje kjo që ishte shkak që Enesi të mos i ndahej asnjë ditë Profetit, sal-lallahu alejhi ue selem edhe pasi u rrit e deri në vdekje.

-Atëherë kur nuk e dëgjonin urdhrin e tij ai nuk përdorte forcën apo personalitetin e tij për t’i detyruar me atë që dëshironte, porse fillimisht bënte sabër e pastaj shkonte dhe e këshillonte në formën më të mirë, sa fëmijës fillonte t’i vijë turp nga ajo që ka bërë dhe kështu nuk e përsëriste herës tjetër të njëjtin gabim. Kjo ndikon që fëmija të fitojë respekt karshi atij personi dhe në anën tjetër kurrë të mos e kundërshtojë herën tjetër. Kështu pat ndodhur me Enesin, të cilin Muhamedi, sal-lallahu alejhi ue selem, e urdhëroi të shkonte diku për të kryer një punë e ai i tha se nuk dua të shkoj, por thotë se me vete e kisha vendosur për të shkuar, mirëpo doja ta shihja, se si do të sillej ai me mua. Duke ecur rrugës Enesi u habit me fëmijët e tjerë dhe me të vërtetë nuk shkoi për ta kryer atë urdhër të Profetit, sal-lallahu alejhi ue selem, e ky i fundit kur erdhi tek Enesi nga prapa ia lëmoi kokën dhe e pyeti me të butë: “O Enes, a nuk ke shkuar akoma?” duke i buzëqeshur, atëherë Enesi na tregon, se shkova ta kryej me vrap atë punë të caktuar. Prekja profetike ishte aq e butë dhe e këndshme, sa Enesi thotë se kurrë nuk kam prekur mëndafsh më të butë e as gjë më të freskët se dora e tij, gjithashtu ajo dorë e bekuar ishte shkak që Enesi, edhe pse i mbushi nëntëdhjetë e tri vite asnjë qime floku nga ajo pjesë e kokës nuk iu thinj.
-Mundohej ta studionte mentalitetin e çdo fëmije dhe ta veçonte me mësime, këshilla dhe punë, që i përshtateshin mentalitetit të tij nga njëra anë dhe i përgatiste për t’u bërë të zotët në ato fusha pasi të rriten nga ana tjetër. Usame ibën Zejdin e pa se kishte shpirt luftarak kështu e emëroi komandant suprem të forcave të tij në një betejë kur Profeti, sal-lallahu alejhi ue selem, ishte në shtratin e vdekjes e Usamja nuk kishte më shumë se tetëmbëdhjetë vite. Muadhin e bartte mbrapa në gomarin e tij dhe i mësonte çështjet bazë të besimit, duke i shpjeguar fshehtësitë e akides (besimit) dhe duke ia besuar atij këto dije, si rasti i të drejtës së Zotit karshi robërve të Vet dhe e kundërta, ku e veçoi me këtë dituri vetëm Muadhin, duke mos i treguar as Ebu Bekrit, Omerit, Osmanit etj. Këtë djalë e këshillonte edhe me çështjet se si ta ruajë ai Allahun e pastaj Allahu si do ta ruajë atë etj., ku më vonë Muadhi pas këtij edukimi direkt bëhet misionar dhe prijës i një shteti të tërë, pra Jemenit (së bashku me Ebu Musa Eshariun). Ibën Abasin e pa se ka prirje meditimi e logjike, që i përshtateshin nxjerrjeve dhe përfitimit të dispozitave nga Kurani dhe Suneti për të cilin bëri një lutje të veçantë, që nuk e bëri për të tjerët: “O Zot shtoja dijen e dispozitave fetare (fikhut të nxjerra nga Kurani dhe Suneti) dhe mësoja komentimin (e Kuranit).”, dhe me të vërtetë ashtu ndodhi: komentuesi më i mirë i Kuranit ishte Abdullah ibën Abasi. A thua pse u lut vetëm për këtë njeri, dhe pse nuk u lut me diçka tjetër? Themi për shkak se Profeti i nuhaste personalitetet e të rinjve, prirjet e tyre dhe i edukonte gjithsecilin në lëmin e vet. Kur pa aftësitë e Zejd ibën Thabitit e stimuloi, që të mësonte gjuhën e çifutëve për të mundur t’i lexonte letrat e tyre dhe t’u kthente përgjigje, këshillë kjo e cila e nxiti Zejdin ta mësonte shkrimin, leximin, kuptimin dhe të folurit e kësaj gjuhe për më pak se dhjetë ditë (sipas disa transmetimeve historike). Pra, e bëri këtë gjë për një kohë të shkurtër që ndoshta tjetërkush nuk do ta bënte, kjo sepse tek ai vëreheshin ambicie të tilla.

-Mundohej që të rinjtë myslimanë t’i edukonte për artet luftarake dhe aftësi fizike, këshillonte ushtrimin e gjuajtjes me shigjetë, të notimit, vrapimit me kuaj, mundjes, vrapimit në gara etj.

-Atë e donin edhe fëmijët e qafirëve, sepse sillej mirë me ta, bile kishte raste kur edhe i shërbenin. Gjithë kjo për shkak të edukatës që Profeti, sal-lallahu alejhi ue selem, kishte me ta dhe respektit që kishte fituar. Përmendet se ai e vizitoi një djalë të ri çifut, i cili ishte i sëmurë dhe e ftoi në Islam me ç’rast nga respekti që kishte ky djalë dhe nderi që ndienin prindërit e tij për këtë vizitë e këshilluan djalin që të pranonte Islamin, i cili menjëherë pasi pranoi fenë edhe vdiq, por vdiq si mysliman me dëshminë e shehadetit si fjalë të fundit të tij.

Tërë këta shembuj dhe të tjerë të pa përmendur këtu u bënë shkak që ky edukim kaq madhështor i këtyre të rinjve të jetë pikënisje, që këta djelmosha kur të bëheshin burra të dinin si t’i bartnin mbi supet e tyre detyrimet dhe detyrat që u ishin besuar nga shteti dhe myslimanët e tjerë. Dikush u bë dijetar, tjetri komandant, prijës, i urtë, asket, luftëtar, bujar etj., dhe gjithsecili prej tyre luajti rolin e vet në jetë, ashtu si i ka hije, duke mos lënë pas vetes vërejtje, të cilat mund t’i përmend sot dikush, si argument kundër tyre apo kundër mësuesit të tyre, sal-lallahu alejhi ue selem. Askush prej këtyre të rinjve që kaluan në duart e Profetit, sal-lallahu alejhi ue selem, nuk devijoi, apo mbeti pa e dhënë kontributin e vet për këtë fe, ose nuk sakrifikoi, apo nuk ishte i dobishëm. Shembuj të tillë negativë që prishin imazhin e këtyre të rinjve nuk ka shënuar historia e as nuk ka pasur mundësi të gjejë të tillë, porse kushdo prej tyre ka lënë gjurmë pozitive në këtë Umet për pasardhësit e tij, aq të mëdha, sa nuk mund të shlyhen dhe janë e do të mbesin shembull e frymëzim për të gjithë të rinjtë deri në Kiamet. Tërë kjo falë sjelljes dhe strategjisë së Muhamedit, sal-lallahu alejhi ue selem, që ai përdori me ta (e jo abuzimeve) pas ndihmës dhe mëshirës së Allahut Fuqiplotë.
Shkruar nga: Lulzim Susuri


Porosi Profetike per bashkeshortet
Saturday, 02.09.2013, 11:58am (GMT)

Falenderimi i takon Allahut, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi vulen e profetve Muhamedin, mbi familjen e tij dhe te gjithe ata qe ndjekin rrugen e tij deri ne diten e Gjykimit.

Allahu dhe i derguari i Tij kane nxitur qe muslimani te martohet, ne menyre qe te ruaje nderin, por edhe qe te ndertoje familje. Normalisht qe berthama e familjes jane dy bashkeshortet dhe ata kane nevoje per orientim qe mardheniet e tyre te jene te suksesshme e te begata, ndaj dhe duke u nisur nga kjo, vine porosite profetike per basheshortet, ne menyren se si duhet te sillen ata me bashkeshortet e tyre.

1- Profeti salallahu alejhi ue selem ka thene: "U porosis te silleni mire me grate". Tirmidhiu e saktesoi Albani

2- Profeti salallahu alejhi ue selem ka thene: "Te mos e urreje muslimani muslimanen (bashkeshorten e tij), nese nuk pelqen prej saj nje sjellje, do te pelqeje tek ajo nje tjeter". Buhari dhe Muslimi. 

3- Profeti salallahu alejhi ue selem ka thene: "Gruaja martohet per kater gjera: per pasurine e saj, per prejardhjen e saj, perbukurine dhe per fene e saj, zgjidh ate fetaren te lumte dora". Buhariu dhe Muslimi

4- Profeti salallahu alejhi ue selem ka thene: "Te mos e rrah askush nga ju bashkeshorten e tij ashtu sikur rrihet skllavi, e me pas te kerkoj te fleje
me te ne mbremje". Tirmidhiu

5- Profeti salallhu alejhi ue selem ka thene: "Grate tuaja kane te drejta karshi jush, por edhe ju keni te drejta karshi grave tuaja. Nga te drejtat e tyre karshi jush eshte qe te mos shtrihen ne shtratin tuaj ate qe ju urreni dhe te mos fusin ne shtepine tuaj ata qe i urreni, ndersa nga te drejtat tuaja karshi tyre eshte te silleni mire me to, ti vishni e ti ushqeni". Tirmidhiu

6- Profeti salallahu alejhi ue selem ka thene: "Nga njerezit me te keqinj diten e Kiametit, jane ata burra qe flene me bashkeshortet e tyree kur gdhihen ne mengjes u tregojne te tjere ate qe ka bere me bashkeshorten e tij". Muslimi

7- Profeti salallahu alejhi ue selem ka thene: "Ti nuk shpenzon diçka duke shpresuar fytyren e Allahut, vetem se do te shperblehesh per te, aqsa edhe kafshaten e bukes qe e ve ne gojen e bashkeshortes tende". Buhari dhe Muslimi

Aishja percjell se Profeti salallahu alejhi ue selem nuk ka qelluar kurre me doren e tij ndonje sherbetor apo bashkeshorte. Muslimi

Shkruar nga: Bledar Haxhiu


Mënyra e jeteses se profetit salallahu alejhi ue selem
Friday, 02.08.2013, 02:53pm (GMT)

Profeti Muhamed e kuptoi se cili ishte realiteti i kesaj bote, se ajo është e përkohëshme dhe se largohet e ikën mënjëherë. Ndaj dhe ai jetoi një jetë të thë thjeshtë, nuk bëri jetën e pasanikëve edhe pse e kishte një mundësi të tillë. Aq thjeshtë jetoi profeti i Allahut saqë ngopej një ditë dhe e merte uria ditën tjetër, e megjithatë ai sërisht ishte falenderues ndaj Allahut.

 Profeti Muhamed edhe umetit te tij ia tregoi rrezikun që kishte dynjaja, zhytja në kënaqësitë dhe dhënia pas bukurive të saj. Profeti ka thënë: Dynjaja është e bukur dhe e hijëshme, dhe Allahu do tju bëj mëkëmbës në të, dhe do të shohë se si do të silleni, ndaj kini kujdes nga dynjaja dhe kini kujdes nga gratë, sepse sprova e parë e bijve të Izraelit ishte ke gratë". Muslimi. Profeti e kishte të qartë se dynjaja ishte vendbanim i përkohshëm dhe bukuri për atë që s'kishte pregatitur gjë për ahiretin ndaj dhe thoshte: "O Zot vërtet jeta reale është jeta e ahiretit". Buhari dhe Muslimi.

Duke u nisur nga kjo ai e bëri ahretin piksynimin e tij dhe e zbrazi zemren e tij prej preokupimeve të këaj bote, e megjitjatë dynjaja i erdhi nga pas e përulur. Ai salallahu alejhi ue selem thoshte: "E cili është vallë shembulli im dhe i dynjasë, unë jam në dynja njësoj sikur udhëtari i cili ulet nën hijen e një peme e pasi shplodhet shkon dhe e braktis atë". Tirmidhi. Amru bin Harithe -kunati i Profetit- ka thënë: "Kur vdiq profeti, nuk la dinarë e as derhem, nuk la skllav e as skllave. Ai la vetëm mushkën mbi të cilën hipte, shpatën dhe një rrip toke të cilën e la për fukarenjtë". Buhari.

Kjo ishte pasuria që la trashëgim zotëria i njerëzimit, i cili refuzoi të ishte mbret dhe profet në të njëjtën kohë, madje zgjodhi të ishte rob dhe i dërguar. Jeta e tij ishte e thjeshtë dhe larg cdo shfaqje luksi. Profeti salallahu alejhi ue selem dhe familja e tij flinin netë të tëra të uritur sepse nuk gjenin sec te hanin dhe buka e tyre e zakonshme ishte nga elbi". Tirmidhiu

Ai derisa vdiq kurrë nuk ka ngrënë bukë të butë, flinte mbi hasër aq i linte shenja në shpinën e tij, megjithatë ai kurrë nuk i ktheu sytë nga dynjaja dhe kurrë nuk u ankua. Çdo e mirë dhe pasuri që i vinte e jepte për të varfërit, jetimët, të vejat dhe nevojtarët xhe për veten e tij nuk mbante kurrgjë. Nëse do të kishte dashur të jetonte mirë e të kishta pasuri do ta kish arritur një gjë të tillë, madje aq sa të kish qënë njeriu më i lasur që kish njohur njerëzimi derimë sot, por ai kishte qëllim ahiretin dhe jo dynjanë kalimtare.

Shkruar nga: Bledar Haxhiu


Të kujtosh Profetin a.s.
Friday, 01.25.2013, 09:16pm (GMT)



Këto ditë të muajit hënor rebijul euel muslimanët në mbarë botën kujtojnë lindjen e Profetit të fundit, Muhamedit a.s. Ardhja e tij në këtë jetë shënoi fillimin e një epoke të re për mbarë njerëzimin, ashtu siç shënoi dhe fundin e revelatave hyjnore të mëparshme, duke mbyllur ciklin e vargut të gjatë të profetëve, të cilët Zoti na i solli si mesazhierë të Tij. Kjo i jep fund kufizueshmërisë lokale të shpalljeve hyjnore, të cilat më parë kanë qenë të specifikuara për popuj dhe periudha te caktuara, duke sjellë fillimin epokës së universalizimit të shpalljes, e cila tashmë i drejtohet mbarë botës deri në ditën e fundit.

Profeti Muhamed a.s., ishte shembulli më i lartë i konkretizimit të hyjnores në trajtën e natyrshmërisë njerëzore. Ai ishte fjala e Zotit që ecte mbi tokë, siç e ka cilësuar bashkëshortja e tij Aishja. Ai ishte njeriu që e manifestoi adhurimin dhe dashurinë ndaj Krijuesit në mënyrën më të përkryer. Jeta e tij ka qenë shembull në të gjitha fazat e saj, duke filluar nga fëmijëria e deri në fund. Vetë Krijuesi i Gjithësisë, e ka lëvduar atë mbi shtatë qiejt, me lavdet më të larta:

“Ju e kishit shembullin më të lartë në të dërguarin e All-llahut…”

“Vërtet, ti je në një shkallë të lartë të moralit!”

“Dhe Ne, ta ngritëm lart famën tënde”.

Ky vlerësim na frymëzon e na mbush me krenari, por gjithashtu na shton përgjegjësitë. A kemi mundur të ngrihemi në nivelin e dinjitetit që na jep të qenit pauses të Profetit te Zotit? A mund të quhemi vërtetë shembëlltyrë e rrugës së tij? Sa kemi mundur të brendësojmë në jetën tonë shembullin e tij?

Në shumë raste vërejmë se ne përpiqemi më shumë ta ndjekim atë në aspektin formal dhe shumë pak thellohemi të kuptojmë rrugën e tij në aspektin kuptimor dhe substancial. Ajo çfarë konstatojmë me dhimbje tek muslimanët e sotëm është fakti se ne kemi probleme në mënyrën se si e lexojmë jetën e tij, si e kuptojmë atë dhe më pas si përpiqemi ta ndjekim dhe zbatojmë shembullin e tij.

Ne e lexojmë jetën e tij në formën e një tregimi të bukur apo një historie mbresëlënëse pa shumë lidhje me jetën tonë. Ose e shikojmë atë si diçka të lartë e të paarritshme, që bëhet e pamundur për t’u zbatuar. Ne e lexojmë shumë fjalën Zotit, por pak e kuptojmë atë. Ne e shohim atë si një mesazh hyjnor, të pastër e të drejtë, por edhe si diçka të largët dhe të pamundur për t’u realizuar. Kjo na bën të humbasim shpresën se mund ta zbatojmë atë siç duhet, e kështu na mbulon pesimizmi dhe plogështia.

Realiteti ku jetojmë ka një hendek aq të madh me atë që na udhëzon Zoti dhe i Dërguari i Tij, sa tashmë kemi humbur thuajse çdo rrugë drejt realizimit të tij. Ne qëndrojmë të ulur buzë këtij hendeku dhe ankohemi, shajmë e mallkojmë të tjerët për paaftësitë tona, debatojmë e konfliktohemi për thellësinë e tij dhe askush nuk bën asgjë për ta mbushur.

Me keqardhje shohim shumë prej nesh të flasin për plane të mëdha, për ide të mëdha dhe ëndërra të bukura, por që veprat nuk u dëshmojnë as për punë fare të vogla. Ata flasin për të pa mundshmen e nuk realizojnë dot të mundshmen.

Në këtë ditë të bardhë, kur këtë botë e begatoi lindja e njeriut më të mirë që ka ecur mbi tokë, vlen të reflektojmë fort mbi atë çfarë ai mundi të bënte në 23 vjetët e misionit të tij fisnik. Kjo është një ditë përkujtimi për Mësuesin tonë dhe Udhërrëfyesin më të mirë të rrugës së pastrimit dhe suksesit. Sot kemi nevojë të rilexojmë jetën e tij, dhe kështu do të gjejmë aty përgjigjet e duhura për gjithçka që na rëndon kryet. Jeta e tij duhet parë në tërë dinamikën e saj, e cila do të mund të na shpjerë drejt mjeteve për përmirësimin e realitetit tonë.

Profeti ynë i nderuar nuk shkruajti histori, por e bëri atë. Ai ishte ndërtues i madh i historisë njerëzore, orientues i zhvillimeve të saj të mëvonshme, ndritë e urtësisë për shekujt që pasuan, megjithë lëkundjet dhe tronditjet e herëpashershme të fatit njerëzor. Në ligjërimin e tij do të gjeje të harmonizuar krejt natyrshëm të shkuarën, të tashmen dhe të ardhmen. Ai ishte njeriu që vilte më mirë se kushdo urtësitë e historisë, që analizonte më mirë se kushdo të tashmen dhe që ofroi e realizoi projektin më të madh për të ardhmen. Ai herë pas here fliste për të kaluarën, por nuk mbetej peng i saj. Ai fliste për të ardhen, madje fliste sikur e shihte atë me sy, por kjo nuk e bënte të neglizhonte asgjë në të tashmen e përditshme. Profetësia dhe teleologjia nuk e bënin aspak ëndërrimtar dhe nuk e rehatonin në kolltukun e optimizmit pasiv. Përkundrazi e shkuara dhe e ardhmja, i jepnin gjithçka që i duhej për të gjykuar e vepruar në jetën reale.

Ai nuk kërkoi kurrë të privohej nga sprovat, por u përball me to në mënyrën më të mirë, duke ruajtur të papërkulur parimet dhe vlerat e moralit Islam. Me këtë, ai gjithashtu na mësoi të gjithëve artin e përballimit dhe kapërcimit të tyre. Ai na mësoi kështu artin e të jetuarit, ekuilibrin e artë midis privimit nga veset dhe shijimin e plotë të kësaj bote, por gjithashtu edhe mjeshtërinë e durimit dhe sakrificës në çaste vështirësie. Ai na ka mësuar se urdhërat e Zotit nuk janë vetëm teori, por janë një realitet që ndërlidhen me thelbin e kësaj bote. Dhe ai na e ka treguar këtë me vepra jo thjesht me fjalë.

Ajo çfarë na vlen sot është reflektimi mbi raportet tona me çdo projekt që kemi për veten apo shoqërinë tonë: cilat janë raportet midis të shkuarës dhe të tashmes sonë, midis fjalëve dhe veprave, midis synimeve dhe mundësive tona, si veprojmë në përditshmërinë tonë që kur çel sabahu e deri kur kaplon errësira e natës. Gjithkush prej nesh duhet të jetë llogaritës i vetvetes duke peshuar me kujdes raportet e veta me Zotin e tij, Profetin e tij si dhe të gjithë njerëzit që na rrethojnë.

Lus Zotin të na bëjë nga ata besimtarë që e kujtojnë të Dërguarin e Tij vazhdimisht, e përmendin emrin e tij gjithmonë dhe e ndjekin rrugën e tij me vepra. Lus Allahun që të na bashkojë me të në jetën e amëshuar dhe të na bëjë bashkëshoqërues të tij në xhennetet e pafundme.Amin


Shkruar nga: Neki Kaloshi



Dashuria e vertete ndaj Profetit Muhamed
Wednesday, 01.23.2013, 01:25pm (GMT)

Nuk ka dyshim se dashuria ndaj Muhamedit, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, është një prej obligimeve kryesore të besimit. Ai është pishtari I rrugës së shpëtimit dhe dera e vetme për t’iu afruar Allahut. Mirëpo ç‘ nënkupton dashuria ndaj tij?
Dashuria ndaj tij nuk nënkupton rrëfimin e përrallave, fjalët që thuhen, vokalet që këndohen! Dashuria ndaj tij nuk është pretendim me gjuhë as brejtje e ndërgjegjes por dëgjueshmëri ndaj Allahut dhe të Dërguarit. Dashuria nënkupton veprimin sipas metodologjisë profetike që reflekton bukurinë në sjellje, fjalë dhe vepra “nëse e doni Allahun, ejani pas meje që Allahu t’ju dojë, t’ju falë mëkatet tuaja” (Ali Imran: 31)
Që këndej është shumë kontradiktore puna e sufijve të cilët aq shumë thirren në dashurinë ndaj Muhamedit, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, dhe aq larg janë nga respektimi, pasimi dhe zbatimi I urdhrave dhe fjalëve të tij!!

Shkruar nga: Agim Bekiri


Në mbrojtje të Pejgamberit a.s.
Wednesday, 01.23.2013, 07:43am (GMT)
 

Në rrjedhat e ngjarjeve nëpër botë, kohëve të fundit, vërejmë aktivitete nga më të ndryshmet. Sa fisnike e humane në dobi të njerëzimit, por edhe të tjera sa çnjerëzore e të ulta në dëm të njerëzimit.

Në këtë shkrim do të ndalem vetëm në një aspekt të tërë kësaj. Në fushën e ngacmimit të ndjenjave dhe të provokimit të bërë ndaj muslimanëve, komunitetit më të madh fetar në tërë rruzullin tokësor. Thuaja nuk po mjaftojnë vatrat e krizave, luftërat dhe masakrat që po bëhen nëpër vendet e populluara me muslimanë, ku rasti më i freskët është Siria ku pushteti aktual ‘kriminel’ ushtron të gjitha format e dhunës ndaj popullatës së pafajshme, por kësaj ia shtojnë edhe fushatën e ekzgjaruar për njollosjen e imazhit të Pejgamberit të Islamit, Muhamedit a.s. dhe ofendimin e rëndë ndaj tij. Kjo trazoi muslimanët anembanë botës, të cilët duke qenë të zemëruar reaguan në forma të ndryshme në mbrojtje të Pejgamberit të tyre.

Ne do ta shtjellojmë këtë duke kaluar nëpër disa pika:

Kur’ani e Suneti janë të shenjta për muslimanët

Kur’ani e Suneti janë të shenjta për muslimanët dhe janë burimet themelore të besimit të tyre, në bazë të të cilave ata e ndërtojnë edhe jetën e tyre. Andaj prekja në to është e dënueshme dhe reflekton me reagimin e vendosur të muslimanëve për mbrojtjen e tyre me çdo kusht. Kjo është dëshmuar sa herë gjatë historisë, andaj njerëzit nuk bën ta harrojnë këtë fakt dhe duhet të kenë kujdes në respektimin e tyre.

Muhamedi a.s., Pejgamber i Zotit

Muhamedi a.s. nuk pasqyron vetëm një individ të thjesht nga shoqëria islame, gjegjësisht nga Umeti, por është Pejgamberi i këtij Umeti, njeriu më i zgjedhur nga njerëzimi në të gjitha kohërat. Është shembulli ideal i muslimanëve dhe pasqyron vullnetin e Allahut, i cili me Shpalljen nga Zoti kumton programin e Allahut për tërë njerëzimin. Që do të thotë se ai nuk është “I Dërguar” vetëm i muslimanëve, por i tërë njerëzimit, pa marrë parasysh vendin, kohën, ngjyrën, racën apo gjuhën. Ai është ndërmjetësi mes Allahut e njerëzimit. Ai përcjell nga Zoti tek njerëzimi Mesazhin Hyjnor, për këtë dhe ai vlerësohet e respektohet lart nga ana e muslimanëve, madje është edhe kusht i besimit që ta duam atë më shumë se vetveten, familjen, pasurinë dhe pozitën.

Ofendimi i Allahut dhe i Muhamedit a.s., Kur’anit dhe Sunetit

Dihet qartë se ofendimi i këtyre dënohet rëndë dhe luftohet me vendosmëri. Ata ofendues të tillë janë të mallkuar. Allahu xh.sh. në Kur’an thotë: “E s’ka dyshim se ata janë të cilët e fyejnë Allahun dhe të Dërguarin e Tij, ata i ka mallkuar Allahu në Dynja e në Ahiret dhe për ta ka përgatitur një dënim të dhembshëm. E ata që fyejnë besimtarët dhe besimtaret, për çka ata nuk janë fajtorë, ata kanë ngarkuar veten me një mëkat shumë të madh.” (Ahzabë, 57-58).

Të tillët do të përjetojnë dënime të rënda në dynja e në ahiret në forma të ndryshme. Për këtë arsye dhe është shumë e natyrshme që muslimanët kudo në botë nuk tolerojnë asfare lloji të talljes dhe ofendimit të Pejgamberit të tyre, gjë e cila është edhe obligim fetar në Islam.

Tentimi për zhdukjen e Kur’anit e Sunetit dhe sulmet ndaj Islamit

Armiqtë e Islamit me kohë e kanë kuptuar që Kur’ani dhe Suneti kanë ndikim themelor në jetën e muslimanëve, andaj dhe janë përpjekur për zhdukjen tërësishme të tyre. Por kanë rezultuar me pasukses, këtë e dëshmon edhe  historia sa e sa herë. Atëherë janë përpjekur që të paktën të bëjnë ndarjen e Sunetit nga Kur’ani, por edhe kjo iu dështoi. Më pas u angazhuan në një aspekt tjetër, u mobilizuan në fusha të ndryshme që së paku këta muslimanë t’i largojnë nga lidhja e tyre me Kur’anin e Sunetin, përkatësisht të formojnë muslimanë pa Islam. Me këtë hap ata synojnë që gradualisht ta zbehin këtë Islam deri në zhdukjen totale të tij. Por edhe pse deri diku ata ndoshta vjelin disa “suksese” në teren, por megjithatë edhe kjo u dështon. Allahu i Lartësuar thotë: “Ata përpiqen me gojët e tyre ta shuajnë dritën e Allahut, e Allahu nuk do tjetër, pos ta përsosë dritën e Tij, ndonëse jobesimtarët e urrejnë. Ai (Allahu) është që e dërgoi të Dërguarin e Tij me udhëzim të drejtë e fe të vërtetë, e për ta bërë që të dominojë mbi të gjitha fetë, edhe pse e urrejtën idhujtarët.” (Tevbe, 32-33)

Edhe pse ata e bëjnë tërë këtë punë për njollosjen e Islamit me sulmet e llojllojta, jo vetëm që po dështojnë, por edhe po nxitin njerëzit anembanë botës që t’i kthehen mësimit të Islamit që më pas rezulton me hyrjen e tyre në Islam. Kjo për faktin se ata po shohin një realitet tjetër nga ajo që po u imponohet në medie, dhe është mu ajo që ata po e kërkonin qe sa kohë.

Sulmet e 11 shtatorit të 2001 rezultuan me pranimin e Islamit të 20.000 njerëzve anembanë botës. Edhe ky filmi i fundit që doli kohëve të fundit “Innocence of muslims” (Pafajësia e muslimanëve) për ofendimin e Pejgamberit a.s. nxiti kureshtjen e shumë njerëzve për të lexuar për Muhamedin a.s. të paktën për të parë se a është e vërtetë ajo që po proklamohet në këtë film amatoresk. Ata jo vetëm që u bindën se ajo ishte e pavërtetë por edhe me vendosmëri e bindje të thellë, vetëm 4-5 ditë pas publikimit të atij filmi, së paku 360 amerikanë pranuan Islamin. Po ashtu vetëm në Ramazanin e këtij viti (2012) kanë ardhur në Arabinë Saudite mbi 600 persona jomuslimanë, të cilët kanë pranuar Islamin. Edhe rasti i pastorit amerikan që dogji Kur’anin me urrejtje të madhe, ai vetëm se shtyri shumë jomuslimanë që ta blejnë Kur’anin për të parë se çfarë qenka ky libër, por po ashtu rezultoi me kthimin e shumë njerëzve në Islam.

Sulmi ndaj Pejgamberit a.s.

Sulmet ndaj Pejgamberit a.s. nuk kanë të ndalur. Ato datojnë që nga koha e vet Pejgamberit a.s. sa ishte gjallë, ku bashkëkohësit e tij e sulmonin duke e etiketuar me gjithçka të ultë e të shpifur. Andaj ne muslimanëve nuk na çudit fakti i sulmeve të tilla nga jomuslimanët. Por lidhur me këtë dua të theksoj se ne si muslimanë duhet të kemi kujdes nga shprushja e këtyre sulmeve dhe mediatizimi i tyre i qëllimshëm në kohë e vende të caktuara. Pse e themi këtë? E themi këtë për arsye të shumta.

Nuk është hera e parë që janë bërë filma duke sulmuar e ofenduar Muhamedin a.s. Në vitin 1911 në Itali një aktor italian e luan rolin e Muhamedit a.s. duke denigruar personalitetin e Pejgamberit, por nuk u publikua dhe askush nuk e mori vesh, madje vdiq duke u vra dhe askush nuk e kuptoi. Pastaj më 4 qershor 2001 u bë seria e filmave vizatimorë duke ofenduar Pejgamberin, por nuk iu dha shumë hapësirë publicistike dhe nuk u mor vesh. Po ashtu u bë edhe një lojë kompjuterike e quajtur “Lufta e Shenjtë” ku shkelej personaliteti i Muhamedit a.s. Edhe kjo nuk u njoh shumë, e as nuk u mediatizua.

Fillimi i trazirave

Në shtator të vitit 2005 filluan trazirat. Pse? A thua më herët s’pati ofendime ndaj Pejgamberit që duhej të reagohej. Nuk ka qenë çështja që edhe atëherë se kanë ditur muslimanët se po bëhet ofendim ndaj Pejgamberit, por kanë reaguar me mençuri duke i anashkaluar ngacmimet dhe provokimet nga qarqe të caktuara me qëllime të caktuara.

Por kësaj here dikujt i konvenonte që ta merrnin vesh krejt muslimanët e botës për këtë ofendim dhe të manipulonin me ndjenjat e tyre.

Një nga organizatat islamofobe, me projektin e tyre për karikaturat përqeshëse ndaj Pejgamberit Muhamed, kërkuan bashkëpunim në këtë aspekt me gazetat prestigjioze në Evropë, të cilat nuk pranuan një bashkëpunim të tillë. Andaj ata u orientuan tek një gazetë e vogël daneze, e cila thuajse ishte para falimentimit dhe i ofruan shuma të majme, dhe e bënë publikimin atyre karikaturave ofenduese. E më pas publikuan lajmin në tërë mediet se filan gazeta e tillë publikon karikatura përqeshëse ndaj Muhamedit dhe muslimanëve. Dhe kështu pastaj filluan trazirat në tërë botën.

Po ky elan përçmues e sulmues ndaj Pejgamberit nuk u ndal aspak, por kësaj here provuan tashmë, jo vetëm nga Evropa me gazetat e ndryshme, por edhe nga Amerika tanimë duke bërë një film amatoresk të metrazhit të shkurtër i quajtur “Innocence of Muslims” (Pafajësia e muslimanëve) të bërë nga Nokaula Basseley i njohur edhe si Sam Bacile. Duke mos harruar të cekim edhe botimin në vitin 1988 të librit “Vargjet Satanike” të autorit anglez me origjinë indiane Salman Rushdi, i cili me këtë libër ofendon rëndë të Dërguarin tonë.

Reagimi i muslimanëve

Duke u nisur edhe nga praktika e sahabëve, të cilët garonin për praktikimin e Sunetit të Pejgamberit a.s. dhe për ta mbrojtur atë me çdo kusht, ne përkrahim protestat dhe reagimin e muslimanëve kundër këtyre sulmeve e ofendimeve. Dhe madje thërrasim me ngulm në mbrojtjen e Pejgamberit a.s. dhe të Sunetit të tij. Edhe pse ata nuk mund ta njollosin aspak personalitetin e tij, sepse edhe Allahu i thotë Pejgamberit a.s. në Kur’an: “S’ka dyshim se Ne të mjaftojmë ty kundër atyre që tallen.” (Hixhr, 95)

Si dhe: “Ne, vërtet, të dhamë ty shumë të mira. Andaj ti falu dhe prej kurban për hir të Zotit tënd! E s’ka dyshim se urrejtësi yt është farësosur.” (Kevther, 1-3)

Si dhe: “Nun, betohem në pendën dhe në atë çka shkruajnë! Ti, me dhuratën (pejgamber) e Zotit tënd, nuk je i çmendur! Dhe se ti, pa dyshim do të kesh shpërblim të pandërprerë! Vërtet, ti je në një shkallë të lartë të moralit! Më vonë ti do të shohish, e edhe ata do të shohin.” (Kalem, 1-5)

Ata assesi s’mund ta njollosin personalitetin e Pejgamberit tonë të dashur, dhe ne duhet të reagojmë lidhur me ofendimet e tilla që bëhen. Por duhet të kemi kujdes dhe parasysh faktet si në vijim:

  1. Është shumë e vërtetë që ne nuk lejojmë që të ofendohet e sulmohet Pejgamberi ynë i dashur. Ne duhet të reagojmë me mendje, kulturë e urtësi, e nëse është nevoja edhe me forcë. Por duhet të koordinohemi si muslimanë në reagim. Masa e gjerë nuk duhet të reagojë vetvetiu, por duhet dëgjuar dijetarët dhe udhëheqësit e tyre. Së pari, si në rastin konkret, duhet të reagojnë elita e dijetarëve, dhe nëse e shohin të udhës, atëherë duhet të veprohet edhe me operime të koordinuara. Pra të mos veprohet vetmas, e me fetva të dijetarëve të ndryshëm ndaras dhe ndonjëherë edhe kundërthënëse.
  2. Të mos biem viktimë e manipulimeve të grupeve të ndryshme antiislamiste, të cilat qëllimisht bëjnë provokime të tilla në këto kohë për të mbuluar edhe gjurmët e veprimeve të tyre ekstremiste e radikale kundër njerëzimit në përgjithësi, e kundër muslimanëve në veçanti. Ne duhet të reagojmë ashtu si na konvenon neve dhe kur na konvenon neve, e jo kur e si u konvenon atyre. Madje reagimet e dhunshme, si ajo në Libi që rezultoi me vdekjen e ambasadorit amerikan dhe zyrtarëve tjerë, paraqiten me pompozitet nëpër medie për të shfaqur gjoja “egërsinë” e muslimanëve. Ndërsa protestat e qeta, të matura, madje thirrjet e dijetarëve muslimanë për vetëpërmbajtje dhe respektim të feve, ata as që i publikojnë, por vetëm i fshehin.
  3. Reagimi më i mirë ndonjëherë, e ndoshta edhe në këtë rast, është anashkalimi i këtyre gjërave dhe mos angazhimi më to duke i nënvlerësuar vetvetiu. Këtë bindje na e forcon edhe më shumë thënia e Umerit r.a., i cili thotë: “Mbyteni (vriteni) të kotën me heshtje, e mos e shprushni atë, e të kthehen e të merren me të njerëzit nuhatës (hulumtues) të të këqijave”.
  4. Të respektohen fetë. Ne u bëjmë thirrje atyre që ta respektojnë fenë tonë, edhe nëse nuk e besojnë, së paku ta respektojnë sikur që e respektojmë edhe ne fenë e tyre. Fundja edhe Allahu thotë: “Ju keni fenë tuaj (që i përmbaheni), e unë kam fenë time (që i përmbahem)!” (Kafirunë, 6)

Edhe pse ky Muhamed, të cilin ju po e ofendoni, është Pejgamber edhe i juaji, sepse ai është dërguar për tërë njerëzimin. Por meqë s’po i besoni, së paku respektojeni dhe mos e ofendoni. Ata bëjnë gabim pas gabim, lëre që se besojnë, por madje edhe e ofendojnë e tallen me të.

  1. Ne fajësojmë vetëm personat dhe grupet e involvuara në ofendim e jo tërë popullin, apo njerëzit e pafajshëm. Ne nuk fajësojmë tërë popullin amerikanë, e as tërë të krishterët, por vetëm ata që kanë marrë pjesë në tërë këtë ofensivë dhe meritojnë të dënohen.
  2. Nga kjo duhet të shikohet se kush përfiton nga tërë këto trazira. Dihet se muslimanët nuk përfitojnë aspak, madje dëmtimet materiale të bëra në vendet e tyre ata vetë duhet t’i paguajnë. Ose edhe me trazirat e ndryshme nëpër botë rrihen, maltretohen e burgosen e ndoshta edhe vriten. Nuk përfitojnë as lëvizjet islamike përbrenda muslimanëve, ngase po zbulohen me veprimet e tyre përballë armikut. Përfiton Irani për të theksuar antiamerikanizmin nëpër botë dhe për të përfituar përkrahës të rinj. Përfiton Izraeli për të destabilizuar shtetet muslimane përreth, sidomos ato që nuk janë qetësuar akoma pas ‘Pranverës Arabe’. Përfitojnë qeveritë e ndryshme perëndimore, të cilat duke kërkuar falje lidhin kontrata fitimprurëse për naftën etj.
  3. Provokuesit e tillë janë duke manipuluar me ndjenjat e muslimanëve dhe po matin impulsin e tyre, për të parë se si po reagojnë dhe çka po ndërmarrin. Për të parë se sa janë unik, sa janë të lidhur, dhe sa janë të vetëdijshëm dhe efikas për veprimet e tyre etj.
  4. Ne thërrasim për revolucion e protestë për të mbrojtur Pejgamberin tonë të dashur. Por jo duke dalë në rrugë e me trazira, zaten këtë edhe po e dëshirojnë provokuesit e tillë. Por duke iu përmbajtur Sunetit të tij, duke garuar mes nesh që sa më shumë ta praktikojmë programin e jetës së tillë. Në fakt ata provokues kanë frikë nga praktikuesit e mirëfilltë të Sunetit e jo nga njerëzit e rrugëve. Është e vërtetë se jomuslimanët nuk kursejnë dot për ta ofenduar Pejgamberin tonë, por mos harroni se edhe ne muslimanët mund ta ofendojmë të Dërguarin tonë me moszbatimin e Sunetit të tij. Pejgamberi a.s. na dëfton se atij i janë dhënë pesë veçori që s’i janë dhënë asnjë Pejgamberi më parë, e njëra prej tyre është ku thotë: “Jam ndihmuar me frikë, sa ec njeriu një muaj larg distancë!” që do të thotë se qafirat frikësohen nga muslimanët e devotshëm, që mirëfilli i përmbahen Sunetit, edhe po të jenë në distancë një muaj larg udhëtim.

Pra me dije, me mësim, lexim, e me urtësi e mençuri e me zbatim të mirëfilltë të Islamit e mbrojmë edhe Pejgamberin, edhe Kur’anin, edhe Islamin në tërësi.

Allahu thotë: “O besimtarë, nëse ju ndihmoni (fenë) Allahun, Ai ju ndihmon juve dhe u forcon këmbët tuaja.” (Muhammed, 7)


Skruar nga: Bahri Curri



Modestia e Muhamedit alejhi selam në shtëpi dhe me familjen e tij
Friday, 01.04.2013, 04:55pm (GMT)

Muhamedi alejhi selam hante atë që kishin (në dispozicion) në shtëpi. A nuk shohim sot shumë bashkëshortë që i rrahin dhe i mallkojnë gratë e tyre vetëm për shkak se zierja e ushqimit nuk është në masë të duhur apo se e kanë vonuar përgatitjen e ushqimit?! Bile më ka arritur që disa burra nganjëherë e marrin enën në të cilën është duke u zier ushqim dhe ua derdhin grave të tyre në kokë!!

Aq shumë janë të shtypura dhe të shkelura gratë që janë me burra të këtillë, të cilët meritojnë ndëshkim dhe dënim. Dhe ndodh që ai e hedh ushqimin nëpër shtëpi vetëm për shkak që nuk i ka pëlqyer. A është kjo nga sjelljet e muslimanëve? Pasha Allahun, jo!!

Muhamedi alejhi selam hynte në shtëpi dhe pyeste: “A ka ndonjë ushqim?” Do t’i thonin: “Jo, nuk ka.” Atëherë ai do të thoshte: “O Allah, unë jam duke agjëruar.”[1] Dhe ai nuk gjente as hurme të cilësisë së ulët që t’ia kënaqnin barkun.”[2] Dhe thotë Aishja: “Hëna e re, hëna tjetër e re, pastaj hëna tjetër e re do të kalonte, tri hëna të reja, dhe zjarri nuk do të ndizej (për ushqim) në shtëpinë e të Dërguarit, paqja mbi të.” I kanë thënë: “Cili ka qenë ushqimi juaj, oj Nene?”[3] Ajo ka thënë: “Hurmat dhe uji.”[4]

Ai hante nga ajo që kishin dhe nuk i mërziste të tjerët për atë që nuk u gjindej, dhe kënaqej me atë që ekzistonte nga ushqimi.

Dhe ai, paqja qoftë mbi të, “nuk ishte nga ata që gjejnë të meta në ushqim. Nëse ushqimi i pëlqente, e hante, e nëse nuk i pëlqente, nuk e hante.”[5]

Interesimi i të Dërguarit për anëtarët e shtëpisë së tij

Përpjekja e Muhamedit alejhi selam për familjen e tij ishte e atillë që ai i urdhëronte në të mira, ndikonte te ta me të gjitha të mirat, i inkurajonte në të gjitha të mirat dhe ky është obligim për bashkëshortët. Shumë prej muslimanëve sot, sidomos nga thirrësit te Allahu, dhe kjo është një provë për të gjithë ne, me shumë keqardhje, e lënë mangut detyrën e tyre ndaj shtëpiakëve. Shumë prej tyre i lënë fëmijët e tyre dhe janë të zënë me njerëz të tjerë më tepër se me fëmijët e tyre.

Dhe ajo që kërkohet nga thirrësi dhe nga nxënësi i dijes, është që t’i japë rëndësinë e duhur fëmijëve të tij. Është e metë, turp dhe çnderim që i biri i një njeriu të drejtë, thirrësi te Allahu apo mësuesi të mos dijë asgjë nga Kur’ani e as të mos kuptojë diç nga dini i Allahut. Po ashtu që gruaja e një dijetari, thirrësi te Allahu apo nxënësi të dijes të jetë nga gratë injorante.

Ajo që kërkohet është që ai të ndikojë në familjen dhe te fëmijët e tij me të mira dhe dituri. Allahu e ka urdhëruar Muhamedin alejhi selam duke i thënë: “Urdhëro edhe faljen e namazit në familjen tënde dhe ji i qetë e i vazhdueshëm në përmbushjen e tyre. Ne nuk të kërkojmë ty furnizim".[6]

“O ju që keni besuar! Shmanguni dhe largoni prej vetes dhe prej familjeve tuaja një Zjarr, lenda djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët.”[7]

Profeti Muhamed alejhi selam thotë: “Allahu e mëshiroftë atë burrë që zgjohet natën, falet dhe e zgjon gruan e tij të falet; dhe nëse ajo refuzon, ai e stërpikë atë me ujë në fytyrë. Dhe Allahu e mëshiroftë atë grua që zgjohet natën, falet dhe e zgjon burrin e saj; dhe nëse ai refuzon, ajo e stërpikë atë me ujë në fytyrë.”[8]

A nuk na argumenton kjo që bashkëshortët duhet ta nxisin njëri-tjetrin në kryerjen e punëve të mira?

“I Dërguari erdhi një natë te Aliu dhe Fatimja dhe i gjeti që të dy duke fjetur dhe u tha: “A nuk do të faleni ju të dy?”[9]

Pejgamberi, paqja qoftë mbi të, thotë: “Xhibrili vazhdoi se me keshilluari (për mirësjellje) ndaj fqinjëve, aq sa mendova se do t’i bëjë trashëgimtarë të mi.”[10]

Dhe ta mësosh fqinjin konsiderohet pjesë e këshillimit të tij në të mirë. Kështu, edhe (një) arsye më tepër që njeriu ta mësojë familjen e vet.

Tingulli i këndimit të Kur’anit të Sahabeve, radijallahu anhum, ishte sikur zhurma e bletëve (për shkak të leximit të shumtë në shtëpi, xhami, etj.). Pra, çka s’është në rregull me neve sot që nuk e gjejmë këtë në shtëpitë e muslimanëve?!

Njeriu duhet të ketë ndikim në familjen e tij me të mira. Ai duhet të përpiqet ta zhvillojë dhe ta ushtrojë familjen e tij. Nëse ti do ta lije gruan dhe fëmijët e tu, kush do të kujdesej për ta? Kush do të vijë nga jashtë që t’i mësojë dhe t’i udhëzojë ata?

Muhamedi alejhi selam thotë: “Çdonjëri prej jush është përgjegjës për diçka dhe çdonjëri nga ju do të pyetet për përgjegjësinë e vet.”[11]

Muhamedi alejhi selam e vizitonte familjen dhe gratë e tij. Çdo ditë pas Ikindisë, ai i vizitonte ato dhe i shikonte (kujdesej për) kushtet e tyre, çdonjërën prej tyre dhe ulej me to pa pasur kontakt, përveç me atë që e kishte radhën të rrinte me të.[12]

Xhelozia e Muhamedit alejhi selam ndaj grave të tij

Pejgamberi, paqja qoftë mbi të, ka pasur xhelozi të thellë ndaj grave të tij. Ai, paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të, thotë: “Vërtet udhëri për kërkim të lejes për të hyrë është obliguar për shkak të shikimit (që të mos duket e paligjshme në gjendjen e të tjerëve).”[13]

“Dhe ai e ka urdhëruar mysafirin (të ftuarin), kur ai të vijë tek dera që të trokasë, që ai të mos qëndrojë përballë derës i kthyer (me fytyrë) kah ajo.”[14]

I Dërguari ka thënë: “Nëse dikush do të përgjonte përmes ndonjë vrime në derë, duke shikuar tjetrin, dhe do t’i ngulitej (diç) në sy, nuk do të kishte kurrfarë të keqeje.”[15]

E gjithë kjo është për shkak të xhelozisë, mirëpo edhe përkundër kësaj, nuk ka ndodhur tek ai që xhelozia e tepërt të kalojë në paragjykimet e gabuara.

Xhelozia është nga natyrshmëria e Allahut, që ia ka dhuruar krijesave të Tij. Për çudi që këtë fenomen nuk e shohim prezent te shumica e burrave të kohës sonë, përveç atë që e ka mëshiruar Allahu.

Me të vërtetë xhelozia është nga natyrshmëria e Allahut për të gjithë krijesat, edhe për kafshët, përveç derrit, i cili është i vetmi nga kafshët që nuk xhelozon për familjen e tij, e nuk është çudi kur shohim ngrënësit e ushqimit të tij -jobesimtarët- të cilët nuk xhelozojnë për familjen e tyre duke e parë se karakteri i tyre i përngjan atij të derrit nga ngrënia e ushqimit të tepërt të mishit, dhjamit të tij, e sikur të mos kishte tjetër arsyetim për ndalimin e ngrënjes së mishit të tij përpos këtij, kjo do të mjaftonte, e si do të jetë gjendja kur ai është i ndyrë dhe han ndyrësira?!

Ilaçi i Muhamedit alejhi selam ndaj mosrespektimit të grave

Muhamedi alejhi selam ka qenë i sjellshëm dhe i butë dhe nuk është transmetuar që ta ketë rrahur ndonjë nga gratë apo shërbëtoret e tij ndonjëherë. Profeti Muhamedi alejhi selam thotë: “Rreth shtatëdhjetë gra e kanë vizituar familjen e Muhamedit dhe që të gjitha janë ankuar se burrat e tyre i rrahin ato. Nuk do t’i gjeni (ata meshkuj) në mesin e më të mirëve prej jush.”[16] [duke pasur për qëllim ata që i rrahin gratë e tyre.]”

Prandaj, rrahja e grave nuk konsiderohet burrëri apo heroizëm.

Mirëpo, çuditërisht, i shohim disa burra sikur të ishin në ring gladiatorësh apo në ndeshje boksi me gratë e tyre. Kam dëgjuar që një burrë e ka rrahur gruan e tij aq shumë, Allahu na ruajt, dhe e ka goditur atë sikur të ishte ndonjë dem (kâ) apo sikur ndonjë grabitqar. Ai e godiste atë pa masë dhe ajo vetëm sa s’kishte vdekur. Vajza e kësaj gruaje e thirri dajën e saj të ri dhe i tha: “Dije se babai im e ka mbytur nënën time!” Daja i saj ishte kasap. Kështuqë ai hyri në shtëpi duke u ngjitur nëpër mur dhe e goditi babain me një vazo dhe ia çau (theu) kokën. Pastaj e ka marrë babain dhe e ka çuar në spital, gjersa ai ishte në një gjendje të rëndë. Në spital ia qepën kokën me 15 fije.

Dhe këto janë frytet e marrëzisë dhe egërsisë së një bashkëshorti të tillë. Gruaja është e dobët dhe me të duhet të jemi të butë e të mirë. Burri nuk duhet të jetë me të si një ka i tërbuar. Ai duhet të jetë i sjellshëm. Duhet ose ta ruajë atë më butësi, ose ta lëshojë me mirësi.

Allahu i Madhëruar Tthotë: "Dhe jetoni me to në mënyrë të ndershme (të mirë).”

Andaj, a është nga etika e mirë që burri t’ia thyejë dhëmbët gruas së tij, t’ia bëjë fytyrën të enjtur, ta hajë të gjallë dhe të kënaqet duke e rrahur dhe goditur?! A është kjo shtëpi një xhungël apo vend i sigurisë dhe lumturisë?? Burrat e tillë meritojnë të lidhen me kafshë të egra të uritura dhe grabitçare.

 



Martesa e hershme Muhamedit me Aishen
Thursday, 01.03.2013, 08:55pm (GMT)

Hyrje

Për fat të keq jemi dëshmitarë të përpjekjeve të misionarëve të krishterë që janë përqendruar kryesisht në denigrimin e Islamit, sot më shumë se kurrë. Kështu, po shohim shtrembërime dhe imitime të këqija që ata po prodhojnë në përpjekje për të shpërfytyruar, manipuluar dhe abuzuar me faktet historike dhe etimologjike. Këto polemika variojnë nga absolutisht zbavitëse, e deri abuzime flagrante dhe të pamëshirshme. Një polemikë e tillë e pafytyrë e misionarëve të krishterë ka qenë edhe martesa e hershme e Aishas () me Profetin Muhammed (). Misionarët përpiqen të akuzojnë Profetin si abuzues të miturish, megjithëse me terma politikisht të saktë, për shkak të faktit se Aishah (3) është fejuar (zawaj) në moshën 6 vjeç dhe  martesa është konsumuar (nikâh) pak vjet pas martesës, në moshën 9 vjeç, kur ajo ishte në moshën e pubertetit. Intervali i kohës mes zawaj dhe nikâh për Aishan tregon qartë se prindërit e saj prisnin që ajo të arrijë pubertetin para konsumimit të martesës së saj. Po të mos ishte për faktin se ca sylesh të krishterë kanë përrallisur pa kuptuar arsyen e këtij veprimi, as që do kishim marrë mundimin të diskutonim për këtë çështje. Akuza të tilla bazohen në hamendësime dhe relativizmin moral dhe jo në fakte. Ky artikull ka për qëllim të hedhë poshtë këto akuza, insha’allah.

Puberteti dhe martesa e hershme në kulturën semite

Entuziazmi i gjithë lukunisë së misionarëve të krishterë në akuzimin e Profetit për “ngacmim të miturish” kundërshton faktin themelor që një vajzë bëhet grua kur i fillon cikli menstrual. Çdokush që merr sadopak vesh nga fiziologjia e di që menstruacionet janë një shenjë që tregojnë që vajza po përgatitet për t’u bërë nënë.

Femrat hyjnë në pubertet në mosha të ndryshme, nga 8-12 vjeç, në varësi të gjenetikës, racës dhe mjedisit. Ne lexojmë se:

Ndryshimi në shtat mes vajzave dhe djemve është i vogël deri në moshën dhjetë vjeç, hovi i rritjes në pubertet fillon më herët tek vajzat, por zgjat më shumë tek djemtë. [1

Po kështu lexojmë se:

Shenjat e para të pubertetit fillojnë rreth moshësh 9 ose 10 vjeç tek vajzat, por rreth 12 vjeç tek djemtë.[2]

Femrat në vendet e nxehta arrijnë pubertetin në një moshë shumë më të hershme se ato në vendet më të ftohta.

Temperature mesatare e vendit apo krahinës është faktori kryesor që ndikon, jo vetëm në menstruacione, por edhe në të gjithë zhvillimin seksual në pubertet.[3]

Martesa në vitet e para të pubertetit ishte e pranueshme në Arabinë e shekullit të VII, ashtu siç ishte një normë sociale në të gjitha kulturat semite, që nga izraelitët e deri tek arabët dhe gjithë kombet e tjera mes këtyre. Sipas Hâ-Talmûd Hâ-Bavlî, që hebrejtë e konsiderojnë “Torën e tyre gojore”, në Sanhedrin 76b thuhet qartë se është më e pëlqyeshme që një grua të martohet sapo i vijnë menstruacionet e para dhe Ketuvot 6a përmban rregulla në lidhje me marrëdhëniet seksuale me vajza që nuk u kanë ardhur ende menstruacionet. Kjo vërtetohet me tej kur Dr.Prof Jim West, një pastor Baptist, komenton traditat e mëposhtme të izraelitëve:

Gruaja duhej të merrej nga rrethi i madh familjar (zakonisht në fillim të pubertetit ose rreth moshës 13 vjeç) në mënyrë që të ruhej pastërtia e linjës familjare.[4] 

Historikisht puberteti ka qenë gjithmonë një simbol i moshës madhore.

Puberteti përkufizohet si mosha në të cilën një person bëhet i aftë për riprodhim seksual dhe në periudha të tjera të historisë, një rit apo festim i kësaj ngjarje të shënuar ishte pjesë e kulturës.[5]

Seksologët e njohur, R.E.L. Masters dhe Allan Edwards, në studimin e tyre mbi shprehjet seksuale afro-aziatike, shkruajnë:

Sot, në shumë vende të Afrikës Veriore, Arabi dhe Indi, vajzat martohen dhe kryejnë marrëdhënie seksuale mes moshës pesë dhe nëntë vjeç: dhe asnjë vajzë me sedër nuk mbetet e pamartuar përtej moshës së pubertetit.[6]

A kishte kundërshtime në lidhje me martesën e Profetit (P) me Aishan(R)?

Përgjigjja ndaj kësaj pyetjeje është jo. Nuk ekziston absolutisht asnjë dëshmi nga burime muslimane, laike apo burime të tjera historike që të përmendë tjetër përveçse një gëzëim jashtëzakonisht të madh për këtë martesë. Nabia Abbott e përshkruan martesën e Aishas(R) me Profetin (P) si më poshtë:

Në asnjë version nuk gjendet ndonjë koment në lidhje diferencën e moshës mes Muhammedit dhe Aishas, apo në lidhje me moshën e vogël të nuses, e cila nuk ka qenë më shumë se dhjetë vjeç dhe ishte ende shumë e dashuruar me lojërat.[7]

Madje edhe kritiku i njohur orientalist, W. Montgomery Watt, ka thënë në lidhje me cilësitë morale të Profetit se:

Nga pikëpamja e kohës së Muhammedit, nuk mund të flitet për tradhëti apo sensualitet. Bashkëkohësit e tij nuk i kanë gjetur atij asnjë të metë nga ana morale. Përkundrazi, një nga veprat e tij më të kritikuara nga perëndimorët e sotëm tregon se standardet e Muhammedit ishin më të larta se ato të kohës së tij.[8]

Përveç faktit që asnjë nuk ishte i pakënaqur me të apo me veprat e tij, ai ishte një shembull i lartë moral për shoqërinë e kohës së tij. Prandaj, të gjykosh moralin e Profetit, bazuar në standardet e shoqërisë dhe kulturës së sotme është, jo vetëm absurde, por edhe e padrejtë.

Martesa në moshën e pubertetit në ditët tona

Bashkëkohësit e Profetit (miq e armiq) e kanë pranuar martesën e tij me Aishan (R) pa asnjë problem. Dhe kjo shihet qartë nga mungesa e kritikave ndaj kësaj martese deri në ditët tona. Megjithatë, ndryshimet kulturore kanë shkaktuar ndryshime në mendësinë e kohës sonë.

Edhe sot, në shekullin XXI, kufiri i poshtëm i moshës së pranueshme për marrëdhënie seksuale është ende i ulët në disa vende. Në Japoni, njerëzit mund të kryejnë ligjërisht marrëdhënie që në moshën 13 vjeç, ndërsa në Spanjë që në moshën 12 vjeç. [9].Një dyzet vjeçar që kryen marrëdhënie seksuale me një 14-vjeçare mund të jetë një “pedofil” në Shtetet e Bashkuara, por jo në Kinën e sotme, ku kufiri i poshtëm për marrdhënie është 14 vjeç dhe as në Shtetet e Bashkuara të para një shekulli. Biologjia është standard më i mirë për përcaktimin e këtyre gjërave se sa arbitrariteti i kulturës njerëzore. Në Shtetet e Bashkuara, gjatë shekullit të kaluar, mosha më e ulët e pranueshme për marrëdhënie seksuale ka qenë 10 vjeç. Kalifornia ishte shteti i parë që e ndryshoi atë në 14, në vitin 1889. Pas Kalifornisë, edhe shtete të tjera të SH.B.A e ndryshuan moshën e pranueshme për marrëdhënie seksuale.[10].

Islami dhe mosha e pubertetit

Në Islam është e qartë që mosha madhore fillon kur një person ka hyrë në pubertet. 

Në përmbledhjen e Buhariut[11]lexojmë:

·         Djali që arrin moshën e pubertetit dhe vlefshmërinë e dëshmisë së tij përmendet në  Shpalljen e Allahut:"E kur fëmijët tuaj të arrijnë moshën e pjekurisë, le të kërkojnë leje për të hyrë…” Kur’an 24:59.

·         El Mugira ka thënë, "Kam hyrë në pubertet në moshën 12 vjeç." Puberteti tek femrat fillon me ardhjen e menstruacioneve, siç thuhet edhe në Shpalljen e Allahut: "E ato nga gratë tuaja, të cilave u është ndërprerë cikli mujor (menstruacioni), nëse nuk e keni ditur, koha e pritjes së tyre është tre muaj…" [Kur'ân, 65:4]

Prandaj, njohja e ardhjes së pubertetit si fillimi i moshës madhore është pjesë e Islamit. Është koha kur personi është pjekur dhe është gati për të mbajtur përgjegjësitë e të rriturit. Atëherë, ku bazohen misionarët që kritikojnë martesën e Aishas (R) kur martesa e saj është konsumuar pasi ajo kishte hyrë në pubertet?

Nga i njëjti burim lexojmë që:...El-Hasan bin Salih ka thënë, "Kam parë një komshien time që u bë gjyshe në moshë njëzet e një vjeç.”(1)

(1) Në shënimin mbi këtë referencë thuhet: "Kjo grua ka hyrë në pubertet në moshën nëntë vjeç dhe është martuar dhe ka lindur një vajzë në moshën dhjetë vjeç; e bija ka bërë të njëjtën gjë."[11]

Prandaj, është e qartë që po të pranonim akuzën ndaj Profetit(P) për “abuzim të miturish”, do të na duhej të përfshinim në këtë akuzë edhe të gjithë popujt semitë, për të cilët martesa në pubertet ka qenë një normë.

Përfundime

Pamë, pra, që:

·         Martesat në pubertet kanë qenë normë në shoqërinë semite të Arabisë së shekullit VII.

·         Nuk ka asnjë dëshmi që të ketë patur kundërshtime ndaj martesës së Profetit me Aishan, as nga miqtë e as nga armiqtë e tij.

·         Edhe sot, ekzistojnë disa kultura të cilat e pranojnë martesën e grave të tyre në moshën e pubertetit.

Pavarësisht nga këto fakte të njohura, misionarët kanë ende guximin të akuzojnë Profetin Muhammed (P) për imoralitet. E megjithatë, ishte pikërisht ky njeri që rivendosi të drejtat e grave në Arabi dhe i ngriti ato në një nivel që nuk ishte parë asnjëherë me parë në shoqërinë e tyre, gjë që civilizimet e vjetra nuk e kishin bërë kurrë për gratë e tyre.

Kur Muhammedi (P) u bë Profeti i Islamit, arabët paganë kishin trashëguar një mungesë respekti ndaj grave që ishte e përhapur edhe mes fqinjëve të tyre hebrej dhe të krishterë. Për ta, lindja e një vajze ishte një turp aq i madh, saqë ata arrinin deri aty sa t’i varrosnin të gjalla, në mënyrë që t’i shmangeshin turpit që sillte fëmija femër.

"Kur ndonjëri prej jush lajmërohet për lindjen e një vajze, fytyra i prishet dhe bëhet plot mllef. Fshihet prej njerëzve për shkak të kësaj të keqeje me të cilën u lajmërua (e konsideron bela e jo dhuratë prej Zotit). Mandej mendon a do ta mbajë atë, ashtu i përulur, apo do ta mbulojë atë të gjallë në dhé. Sa i keq është gjykimi i tyre.!"[13]

Nepërmjet mësimeve të Islamit, Muhammedi (P) i dha fund njëherë e përgjithmonë kësaj praktike të shëmtuar. Zoti na thotë se në Ditën e  Gjykimit, fëmijët femra do të pyeten se për çfarë krimi janë vrarë.

"Dhe kur të pyeten ato vajza të varrosura të gjalla – për çfarë mëkati ato janë mbytur."[14]

Muhammedi (P), jo vetëm që e ka kundërshtuar dhe dënuar ashpër këtë veprim, por ai e kishte zakon t’i mësonte ata që të respektojnë dhe të gëzohen me vajzat dhe nënat e tyre si bashkëpunëtore dhe burime të shpëtimit të burrave të familjeve të tyre.

Ebu Sa'id al-Khudri tregon që:Profetika thënë: 'Nëse një njeri kujdeset për tri vajza, i edukon, i marton dhe u bën mirë, ai do të shkojë në Parajsë.'[15]

Abdullahu, I biri i Abbasit tregon që:Profetika thënë: 'Nëse një njeri ka një vajzë dhe nuk e varros të gjallë, ose e lë pas dore, ose nuk bën dallim mes saj dhe djemve të tij, Allahu do ta çojë në Parajsë.'[16]

Në Sahih Muslimi, citohet që Profeti të ketë thënë:'Kushdo që mban dy vajza derisa të arrijnë moshën e pjekurisë, ai dhe unë do të jemi kështu në Ditën e Gjykimit; dhe bashkoi dy gishtat.

Me fjalë të tjera, ai që e do të Dërguarin e Zotit(P) dhe dëshiron të jetë me të në ditën e ringjalljes në qiell, atëherë duhet të sillet mirë me vajzat e tij. Dhe këto, sigurisht nuk janë fjalë që thuhen nga një “abuzuesh të miturish”, siç duan të na bëjnë të besojmë misionarët.

Wanwisa, the 9-year old Thai girl who gave birthShtojcë: Një vajzë e martuar nëntë-vjeçare nga Tajlanda lind një fëmijë

Më poshtë vijon një artikull i The New Straits Times, Malajzi, i datës 10 maj, 2001. Artikulli bën fjalë për një  vajzë nëntë vjeçare që jeton në veri të Tajlandës dhe që ka lindur një vajzë. Fakti që një vajzë në moshë të tillë është aq e pjekur për të lindur fëmijë vërteton faktin se femrat e arrijnë pubertetin më herët se meshkujt.

 

Zyrtarët tajlandezë të tronditur nga lajmi se një vajzë nëntë-vjeçare bëhet nënë

BANGKOK – Lajmi se një nëntë-vjeçare që jeton në një provincë veriore tajlandeze, ka lindur një vajzë, ka tronditur zyrtarët vendas.

Autoritetet lokale të Phetchabun deklaruan se u vunë në dijeni për këtë kur i shoqi 27-vjeçar i Wanwisa Janmuk, shkoi të regjistronte lindjen e fëmijës.

Ai u kishte thënë zyrtarëve përkatës se nëna e fëmijës kishte lindur në vitin 1991.

“Nuk ishim të sigurt nëse na kishte dhënë informacionin e saktë, kështu që e rikonfirmuam me spitalin ku ajo kishte lindur vajzën, më 26 shkurt dhe se fëmija ishte i saj,” tha Saisithorn Jai-lem.

Saisithorn tha se ishte konsultuar me autoritetet e shëndetit publik në lidhje me faktin nëse ishte e mundur që një vajzë kaq e re të konceptojë dhe të lindë pa probleme një fëmijë.

“Ata na thanë se kjo është e mundur nëse vajza është e shëndetshme dhe burri i saj na tha se e shoqja ishte tashmë një grua e rritur,” shtoi ajo.

Në një fotografi të ditës së dasmës së Wanwisa-s, të botuar në numrin e sotëm të Thai Maticon, shihet qartë se ajo është një vajzë me trup shumë të formuar dhe që duket shumë më e madhe për moshën e saj.

Sipas ligjit tajlandez, të miturit mund të martohen nëse prindërit e tyre e lejojnë këtë. AFP

A duhet akuzuar burri i kësaj vajze të re për “abuzim të miturish”, siç pretendojnë misionarët e krishterë?
 
 
 
 
 
 
Published in Historia e Profetëve

Profeti Uzejr a.s

Written by

Nan 24, 2013

Me kalimin e kohëve, Benu Israilët devijojnë sërish nga udha e Zotit. Asokohe, ata e kishin humbur Teuratin dhe kishin harruar shumë prej këshillave dhe udhëzimeve të tij.

Published in Historia e Profetëve

Pas kushedi sa vitesh e shekujsh, mes Benu Israilëve shfaqet një familje e mirë dhe e ndershme, pasardhës së Jakubit dhe Ibrahimit a.s. Kjo familje ishte ajo e Imranit, e cila ceket dhe në suret e Kuranit. Thotë Zoti i lartësuar në Kuran:

Published in Historia e Profetëve

Dauti a.s ishte djali i Eisha dhe rridhte nga familja e Jehodhas, djalit të Jakubit a.s. Kështu, shohim që pushteti politik u kthye sërish tek familja e Jehodhas. Historianët e përshkuajnë Dautin a.s:"Ai ishte i shkurtër, me sy blu, me flokë të rrallë, i dëlirë në zemër."

Published in Historia e Profetëve

Mes Bijve të Izraelit e liga filloi të marrë përmasa të frikshme. Mes tyre filloi të përhapej dhe një ves tejet i rrezikshëm që ishte vrasja e profetëve të Zotit. Çështja arriti gjer atje saqë brenda një dite të vetme, vrisnin tre profetë. Nga kjo e pësoi një numër i madh profetësh.

Published in Historia e Profetëve

Pas vdekjes së Harunit dhe Musait a.s, ishte Joshua bin Nuan ai që udhëhoqi Benu Israilët. Siç e kemi cekur dhe më lart, dijetarët kanë mendim pothuajse unanim që edhe ai ishte profet. Joshua rridhte nga familja e Jusufit a.s. Ai i qëndronte pranë Musait a.s, prej të cilit merrte dije dhe studionte Teuratin.

Published in Historia e Profetëve

Një ndër historitë më të shquara dhe madhështore që rrëfen Kurani fisnik, është ajo e profetit Musa a.s, një nga pesë të dërguarit e vendosur. Historia e këtij profeti legjendar ceket në shtatëdhjetë e tre vende në Kuran.

Published in Historia e Profetëve

"Përmendu atyre shembullin e banorëve të qytetit, kur u erdhën të dërguarit." (Jasin, 13)

Shumica e historianëve mendojnë se ky qytet është qyteti i Antakies, në veri të Shamit. Në këtë vend, Zoti dërgoi dy profetë dhe meqë njerëzit i përgënjeshtruan, Zoti dërgoi dhe një të tretë. Thotë Zoti mbi këtë ngjarje:"Ne u dërguam atyre dy vetë, që ata i quajtën gënjeshtarë. Pastaj i përforcuam të dërguarit me një të tretë e ata thanë: “Ne, me të vërtetë, jemi dërguar te ju!” (Jasin, 1414)

Published in Historia e Profetëve

Dijetarët kanë mendime të ndryshme, nëse Shuajbi a.s u dërgua para Junusit a.s apo pas tij. Shuajbi a.s ishte profet arab dhe ishte biri i Medjenit, birit të Medjanit, birit të Ibrahimit a.s. Kështu, ai është nga pasardhësit e profetit Ibrahim a.s.

Published in Historia e Profetëve

Profeti të cilin Zoti e dërgoi si model durimi, është profeti Ejub a.s.  Ai është biri i Mose, bir i Raleh, biri i Itit, biri i Is'hakut, biri i Ibrahimit a.s. Kështu, ai rrjedh nga familja e Is'hakut a.s.

Published in Historia e Profetëve
Faqe 1 nga 2

Reklama e juaj